ارغوان و برج میلاد

سه شنبه هفته ای  که گذشت به اتفاق بابایی و عموها( عمو حسین و عمو علی) رفتیم بازدید از برج میلاد.

برج میلاد در حال حاضر ششمین برج بلند دنیاست و نماد تهران جدیده.

خیلی ها نوع معماری این برج رو نمی پسندند و البته دوستدارانی هم داره. من هیچ نظری در موردش ندارم اما به نظرم خیلی هم بد نیست.

اما بابا محسن خیلی این برج رو دوست داره و تا حالا چندبار ازم خواسته بود تا بریم و از بالای برج تهران رو ببینیم، اما تا حالا فرصتش پیش نیومده بود.

اما سه شنبه بالاخره قسمت شد و  با عموها طوری قرار گذاشتیم که یه جوری برسیم بالای برج تا هم غروب خورشید بر فراز تهران رو ببینیم و هم شب پر از چراغ های روشن رو.

باید اعتراف کنم که تهران از اون بالا دوست داشتنی بود، مخصوصا شبش با اون همه چراغ و ماشین های در حال حرکت تو اتوبون های مارپیچ.

و اما شما طبق معمول دختر خوبی بودی و من و بابایی مثل همیشه کلی به شما افتخار کردیم.

تا ساعت هشت اونجا بودیم و بعد از کلی مشورت به خاطر اینکه مسیر خونه هامون شامل مغرب و مشرق و مرکز بود، فرحزاد رو برای شام انتخاب کردیم و رفتیم رستوران چهل ستون.

که البته به نظر من اونجا خیلی بیشتر از میلاد خوش گذشت و خوب غذاش هم خوب بود و مورد پسند زنموهای گرامی واقع شد تا خدا رو شکر اسباب غر زدن ها رو به دلیل پیشنهاد بابایی فراهم نیاره.

تنها نکته منفی روزمون عدم حضور عمه جون بود که جای خالیش خیلی زیاذد احساس میشد. 

در ادامه نیمه گزارشی تصویری

تا عمو ها برسند مام یه چندتا عکس انداختیم. راستی محسن یگانه ام کنسرت داشت.

با اینکه تون روز هوا خیلی گرم بود اما اون بالا باد داشت ما رو می برد.

و من شما رو پتو پیچ کردم و خودتون هم البته موافق بودین چون به هیچ وجه پتو رو نکشیدین.

غروب زیبای خورشید

 و شب زیبای تهران